Wat draag ik mee, wat geef ik door

Binnen veel Indo, Indische, Molukse, Indonesische en Papua families werken ervaringen uit het verleden nog altijd door in het heden. Gebeurtenissen zoals oorlog, migratie, verlies en het opnieuw opbouwen van een bestaan hebben niet alleen invloed gehad op de generatie die het meemaakte, maar ook op hun kinderen en kleinkinderen. Tijdens de volgende Indo Zijn Kumpulan staan we stil bij wat wij van eerdere generaties hebben meegekregen – en wat wij zelf doorgeven.

Jordan Bueno de Mesquita vertegenwoordigd de jongere generatie.

In het panel hoopt hij bij te dragen aan een open gesprek over hoe we, met bewustzijn én de juiste tools, vicieuze cirkels kunnen doorbreken. Zodat toekomstige generaties niet dezelfde lasten hoeven te dragen.

We gaan het hebben over vragen als:

• Waarom het belangrijk is om stil te staan bij wat we van eerdere generaties hebben meegekregen
• Welke onderwerpen binnen families vaak onbesproken blijven
• Hoe patronen zich van generatie op generatie kunnen herhalen
• Op welke manieren we deze patronen kunnen doorbreken
• Wanneer het helpend is om het verleden te bespreken en wanneer niet
• Ervaringen van mensen die hierin andere keuzes hebben gemaakt
• Hoe het verleden vandaag de dag nog doorwerkt in gedrag en relaties

Marit Buur

Groeide op in Den Haag in een gezin met een Indische vader, een Nederlandse moeder en twee jongere zusjes. Na haar middelbareschooltijd studeerde ze Frans in Leiden en later Frans en Engels aan de lerarenopleiding, wat haar liefde voor taal, schrijven en lezen onderstreept.

Na het overlijden van haar vader bewerkte ze zijn memoires tot de succesvolle non-fictieroman Namens mijn vader, waarin zijn oorlogservaringen en de doorwerking daarvan in haar eigen leven centraal staan.Haar werk werd voor het eerst gepubliceerd in 2020, toen haar korte verhaal in het Psychologie Magazine werd bekroond. Daarna schreef ze meerdere columns voor het magazine Bersama.



Inmiddels heeft ze een tweede manuscript afgerond, een psychologische roman die zich afspeelt in het vooroorlogse Nederlands-Indië en een beeld schetst van die tijd.

Jordan Bueno de Mesquita

Jordan groeide op in Den Haag en is fysiotherapeut in opleiding en founder van Gentle Touch. Al sinds zijn tienerjaren houdt hij zich bezig met het begrijpen van intergenerationeel trauma. Voor hem is geschiedenis een manier om te verklaren wat er vandaag gebeurt, en om richting te geven aan de toekomst. In zijn eigen familie zag hij hoe ervaringen van eerdere generaties nog steeds doorwerken, wat zijn motivatie versterkte om deze patronen te doorbreken.



Vanuit zijn werk ziet hij hoe spanning, stress en chronische klachten soms dieper liggen dan alleen het fysieke lichaam. Hij benadert dit met een open, luisterende houding en gelooft in het belang van zowel fysieke als emotionele bewustwording.

Als vertegenwoordiger van een jongere generatie brengt Jordan een perspectief waarin meer ruimte is voor reflectie, gesprek en toegang tot kennis. Hij wil bijdragen aan het doorbreken van stiltes binnen families en benadrukt dat intergenerationele trauma niet gebonden is aan één achtergrond, maar ons allemaal kan raken.

In het panel hoopt hij bij te dragen aan een open gesprek over hoe we, met bewustzijn én de juiste tools, vicieuze cirkels kunnen doorbreken. Zodat toekomstige generaties niet dezelfde lasten hoeven te dragen.

Sabby Camerik

Sabby Camerik is schrijfster, dichter en therapeute, getrouwd met Frank, moeder van vijf kinderen en oma van twee kleinkinderen. 

En bovenal is zij Indo.


Rauw Blauw is haar debuut, een autobiografische roman waarin ze schrijft over haar zoektocht en worsteling naar haar identiteit. 

Dochter van Indische ouders die hun trauma’s verstopten achter hun stille zwijgen en onder dikke lagen satésaus. 

Door haar stem, verpakt in een pen, te laten horen, heeft zij zich uiteindelijk kunnen bevrijden van transgenerationeel trauma.